close
تبلیغات در اینترنت
ایگوانای دریایی(آمبلی رینوس)
loading...

ایران-ایگوانا

ایگوانای دریایی(آمبلی رینوس)

معرفی کامل گونه ی ایگوانای دریایی گالاپاگوس(قسمت دوم)

حبیب ا... احمدی بازدید : 215 دوشنبه 04 شهريور 1392 نظرات ()


"معرفی کامل گونه ی ایگوانای دریایی گالاپاگوس (Amblyrhynchus = Galapagos marine iguana) "

 

ایگوانای دریایی گالاپاگوس

 

زیستگاه

این گونه اغلب در کلنی هایی در مکان هایی که صخره های دریایی کم عمق توسط یک جزر وسیع پدیدار می شوند، و در یک خط ساحلی صخره ای زندگی می کنند. ایگوانا های دریایی در امتداد صخره های پایینی که حدود دو تا سه متر بالا تر از سطح دریا قرار دارند، در حال آفتاب گرفتن یافت می شوند اما ممکن است به ارتفاعات 80 متری هم صعود کنند. آن ها همچنین برای دفن کردن تخم های خود، نیازمند دسترسی به مناطق شنی می باشند. اگرچه جزایر گالاپاگوس در خط استوا قرار دارد، اما آب های اطراف آن که توسط جریان های اقیانوسی حمل می شود بسیار سرد است.


 ایگوانای دریایی گالاپاگوس

 

وضعیت

ایگوانای دریایی گالاپاگوس در فهرست قرمز IUCN به عنوان گونه ی آسیب پذیر((Vulnerable (VU)) طبقه بندی شده و در پیوست دوم CITES فهرست شده است. وضعیت زیر گونه ها: زیر گونه های Amblyrhynchus cristatus mertensi و A. c. nanus به عنوان گونه های در معرض خطر((Endangered (EN)) و زیر گونه هایA. c. albemarlensis، A. c. cristatus،  A. c. hassi، A. c. sielmanni وA. c. venustissimus are classified به عنوان گونه های آسیب پذیر((Vulnerable (VU)) در فهرست قرمز IUCN طبقه بندی شده اند.

 عکس

تهدیدات

ایگوانای دریایی گالاپاگوس به گونه ای تکامل یافته است که در مقابل شاهین های بومی گالاپاگوس(Buteo galapagoensis) از خود رفتار های ضد شکارچی نشان دهد، اما زندگی آن ها همچنین توسط حیوانات شناخته شده از جمله گربه، سگ و موش های صحرایی تهدید می شود. این حیوانات شکارچی ایگواناها و تخم های آن ها را خورده و به جمعیت نوزادان آن ها در بسیاری از کلنی ها تلفات زیادی وارد می آورند.

این گونه به نوسانات زیست محیطی ناشی از ال نینو نیز حساس است. این پدیده ی طبیعی به خاطر ضعیف شدن باد های تجاری رخ می دهد و در نتیجه ی آن دمای آب دریا حدود 4.3 درجه سانتیگیراد و به دنبال آن سطح دریاها و میزان بارش، افزایش می یابد. پدیده ی ال نینو به طور متوسط هر 12.3 سال یک بار اتفاق می افتد و در زمان بین سال های 1982 تا 1983 شدید ترین ال نینو در صد سال گذشته رخ داد. نوسانات محیطی و به دنبال آن هجوم یک نوع جلبک دریایی(Giffordia mitchelliae) که مانع رشد غذای معمولی گونه های ایگوانای دریای شد، دلیل مرگ 50 درصد از جمعیت آن ها است.

نشت نفت و آلودگی های دریایی نیز تهدیدات بسیار جدی برای این ایگواناها محسوب و باعث نابودی ذخایر غذایی و سواحل مخصوص لانه سازی آن ها می شود. در حادثه ی اخیر نشت نفت از نفتکش اکوادوری در سال 2001، میلیون ها لیتر نفت و سوخت وارد آب های جزایر گالاپاگوس شد. در سال بعد حدود 15 هزار ایگوانا فقط در جزیره ی سانتافه(Santa Fe) کشته شدند که بیش از 60 درصد کل جمعیت آن ها در آن جزیره بود.

 

ایگوانای دریایی گالاپاگوس

 

حفاظت

ایگواناهای دریایی گالاپاگوس در یکی از متنوع ترین مناطق زیستی جهان زندگی می کنند. جزایر گالاپاگوس برای مدت طولانی است که مورد مطاله و حفاظت قرار گرفته و در تدوین نظریه ی تکامل انتخاب طبیعی داروین تاثیر گذار بوده است. در تازه ترین اقدام، در ماه مارس سال 1998، 133 هزار کیلومتر مربع از منطقه برای حفاظت دریایی از گالاپاگوس تعیین شد که این اقدام، این منطقه را به یکی از بزرگترین مناطق حفاظت شده ی جهان تبدیل کرد. برنامه های تفصیلی حفاظت و پژوهش منطقه نیز که بر روی موضوعات: مطالعه ی اکولوژی جزایر، اثرات نوسانات محیطی بر روی گونه ها و تاثیرات انسان بر روی حیات وحش تمرکز داشته ، توسعه پیدا کرده اند.

کنترل حیوانات شکاری شناخته شده در جزایر مهم ترین و فوری ترین اقدام می باشد و پارک ملی گالاپاگوس و ایستگاه چارلز داروین در حال مقابله با این مشکل هستند. تلاش های حفاظت بلند مدت متمرکز بر روی جنبه های دیگر نیز برای بهبود وضعیت این گونه ی منحصر به فرد ضروری می باشد.

حفاظت از ایگوانای دریایی

 

ترجمه: حبیب ا... احمدی || منبع: http://www.arkive.org


 

پیوست

ال نینو چیست؟ (منبع: http://www.jazirehdanesh.com)

ال‌ نينو يک پديده‌ی آب و هوايی است که با گرم شدن آب‌های سطحی اقيانوس آرام در ساحل غربی آمريکای جنوبی همراه است. هواشناسان با بررسی‌های گوناگون به اين نتيجه رسيدند که علت اين همه دگرگونی آب و هوايی، جريان آب گرم غيرطبيعی است که در اقيانوس آرام، به ويژه در ساحل پرو و اکوادور، رخ می‌دهد. علت بروز اين دگرگونی، ضعيف شدن وزش بادهای هميشگی به نام بادهای اليزه(تجارتی) است که آب‌های گرم را به سوی سواحل غربی اقيانوس آرام(يعنی به سوی شرق آسيا) می‌رانند. در نتيجه، دمای آب‌های سطحی در سواحل شرقی اقيانوس آرام( ساحل غربی آمريکای جنوبی) تا 27 درجه‌ی سلسيوس افزايش می يابد و ماهی‌ها و گياهانی که نمی‌توانند در چنين آب‌هايی زندگی کنند، از بين می‌روند.

معرفی کامل گونه ی ایگوانای دریایی گالاپاگوس(قسمت اول)

حبیب ا... احمدی بازدید : 444 جمعه 18 مرداد 1392 نظرات ()

 

"معرفی کامل گونه ی ایگوانای دریایی گالاپاگوس(Amblyrhynchus iguana=Galapagos marine iguana)"

 

 ایگوانای دریایی


همچنین با نام ایگوانای دریا (Sea Iguana) شناخته می شود


 

فرمانرو:       جانوران

شاخه:       مهره داران

رده:          سوسماریان

راسته:      پولک‌داران

زیرراسته:   ایگوانیدا

سرده:       آمبلی رینوس


 

اندازه

میانگین طول جنس نر: 0.75 متر

میانگین طول جنس ماده: 0.6 متر

میانگین وزن جنس نر: 1.5 کیلوگرم

میانگین وزن جنس ماده: 0.5 کیلوگرم 


 

شرح

ایگوانا های دریایی گالاپاگوس تنها سوسمارهای دریایی در جهان می باشند. آن ها ساکن جزایر گالاپاگوس هستند و در غیاب شکارچیان پستاندار، به خوبی با محیط خشن دریایی انطباق یافته اند. هر چند این ایگواناها دارای بینی های با لبه ضیم برای تغذیه از جلبک های دریایی، دم مسطح از پهلو برای کمک به شنا کردن، و اندام قدرتمند با پنجه های قوی جهت چسبیدن به سخره ها بوده و این چنین تکامل یافته اند، اما با نگاهی سطحی ظاهر آن ها شبیه به سوسمار های بزرگ است. بدن آن ها به رنگ خاکستری تا سیاه می باشد و در طول فصل جفت گیری ممکن است لکه هایی از رنگ سبز مسی یا قرمز روی سطح بدن فلسدار آن ها نمایان شود و این می تواند به دلیل تغذیه ی آن ها از یک جلبک دریایی خاص باشد که در ماه های تابستان به گل می نشیند. این ایگوانا ها دارای فلس های پشتی به شکل ستون های هرمی سنگی هستند که از سر تا دم آن ها کشیده شده است. اگرچه نرها بزرگتر از ایگواناهای ماده به نظر می رسند، ولی هر دو جنس ظاهر مشابهی دارند. این امر در مورد ایگوانا های تازه متولد شده هم صادق است با این تفاوت که رنگ بدن آن ها معمولا تیره تر می باشد.

 ایگوانای دریایی


 

بیولوژی(زیست شناسی)

ایگوانا های دریایی گالاپاگوس در طول روز فعال هستند و چند ساعت اولیه بعد از طلوع خورشید را برای آفتاب گرفتن زیر نور خورشید به منظور آماده سازی برای فعالیت صرف می کنند. اکثر قریب به اتفاق ایگواناها در هر کلونی، هنگام وقوع بیش ترین جزر آب، تقریبا به طور انحصاری، از جلبک های دریایی مناطق جزر تغذیه می کنند و تنها پنج درصد بزرگ تر افراد برای تغذیه و اغلب در ساعات گرم ظهر به درون آب شیرجه می روند. آب این مناطق بسیار سرد است و باعث می شود ایگوانا در هنگام تغذیه به سرعت گرما از دست بدهد. این امر آن ها را مجبور می کند تا دوباره بر روی صخره ها برگشته و خود را در زیر نور خورشید گرم کنند. در واقع اندازه ی یک ایگوانا و راهی که گرما به دست آورد یا از دست بدهد، مشخص کننده ی روش تغذیه ی آن است. افراد کوچک تر، که به سرعت گرما از دست می دهند، در هنگام بیش ترین جزر آب، از گیاهان روی صخره ها تغذیه کرده، جلبک های روی سطوح را می تراشند و به ندرت در دریا شیرجه می روند؛ اما افراد بزرگ تر به زیادی آن ها گرما از دست نداده و بنابراین می توانند زمان بیش تری فعال باشند. آن ها از جلبک های دریایی آب های کم عمق با عمقی در حدود دو تا پنج متر تغذیه می کنند اما توان این را دارند که تا 25 متر پایین تر از صخره ها شیرجه رفته و بدون نیاز به رقابت با ایگوانا های دیگر از فراوانی جلبک های این مناطق بهره ببرند. آن ها در زمان تغذیه مقدار زیادی نمک محلول - که مقادیر بیش از حد آن می تواند سمی باشد- نیز مصرف می کنند. بنابراین آن ها بلور های نمک را از غده بینی خود از راه عطسه کردن دفع می کنند. فعالیت ایگوانا های دریایی بین ظهر تا اواخر شب کاهش می یابد و آن ها پیش از غروب آفتاب به شکاف ها یا زیر تخته سنگ ها بر می گردند.

 

تولید مثل این نژاد هر ساله در طی یک دوره ی سه ماهه صورت می گیرد که طی آن نر ها به دفاع از قلمرو های جفت گیری خود می پردازند. هر فرد معمولا در هر دو سال فقط یک بار جفت گیری می کند. آن ها مراقبند تا انرژی از دست ندهند و برای حفاظت از قلمرو خود روی انجام اعمالی با صرف انرژی کم تر و یا گاز گرفتن حریف تکیه می کنند. تخم گذاری بسته به موقعیت جزیره از ماه ژانویه تا آپریل صورت می گیرد. ایگوانا های ماده در محدوده ی 300 متری، درون لانه های ساخته شده در شن و ماسه یا خاکستر های آتشفشانی، با عمق 30 تا 80 سانتی متر، بین یک تا پنج عدد تخم می گذارند. ماده ها اغلب برای چند روز از لانه ها محافظت و پس از آن تخم ها را برای پایان دوره ی انکوباسیون ترک می کنند که حدود 95 روز به طول می انجامد. زمانی که ایگوانا های نوزاد از تخم بیرون بیایند شبیه ایگوانا های بالغ مینیاتوری هستند، درست مانند آن ها عمل می کنند و از مراقبت والدین بهره نمی گیرند.

 

محدوده

این ایگواناها بومی جزایر گالاپاگوس می باشند که با فاصله از سواحل آمریکای جنوبی یک مجمع الجزایر را تشکیل می دهند. این جزایر، آتشفشانی هستند و به هیچ خشکی دیگری متصل نیستند؛ بنابراین تصور می شود که ایگوانا های این جزیره حدود 10 تا 15 میلیون سال پیش از آمریکای جنوبی توسط الوار شناور روی آب وارد آن شده اند.

 

ترجمه: (حبیب ا...احمدی) || منبع: arkive.org

تبلیغات
Rozblog.com رز بلاگ - متفاوت ترين سرويس سایت ساز
اطلاعات کاربری
نام کاربری :
رمز عبور :
  • فراموشی رمز عبور؟
  • آمار سایت
  • کل مطالب : 148
  • کل نظرات : 78
  • افراد آنلاین : 1
  • تعداد اعضا : 66
  • آی پی امروز : 26
  • آی پی دیروز : 31
  • بازدید امروز : 201
  • باردید دیروز : 179
  • گوگل امروز : 0
  • گوگل دیروز : 0
  • بازدید هفته : 598
  • بازدید ماه : 916
  • بازدید سال : 12,538
  • بازدید کلی : 121,170